شادم که در شرار تو می سوزم

شادم که در خیال تو می گریم

شادم که بعد وصل تو باز این سان

در عشق بی زوال تو می گریم

 

پنداشتی که چون ز تو بگسستم

دیگر مرا خیال تو در سر نیست

اما چه گویمت که جز این آتش

بر جان من شراره ی دیگر نیست

 

شب ها چو در کناره ی نخلستان

کارون ز رنج خود به خروش آید

فریادهای حسرت من گویی

از موجهای خسته به گوش آید

 

شب،لحظه ای به ساحل او بنشین

تا رنج آشکار مرا بینی

شب،لحظه ای به سایه ی خود بنگر

تا روح بی قرار مرا بینی

 

شادم که همچو شاخه ی خشکی باز

در شعله های قهر تو می سوزم

گویی هنوز آن تن تب دارم

کز آفتاب شهر تو می سوزم

 

در دل چگونه یاد تو می میرد

یاد تو یاد عشق نخستین است

یاد تو آن خزان دل انگیزی ست

کاو را هزار جلوه ی رنگین است

 

اما من شکوفه ی اندوهم

کز شاخه های یاد تو می رویم

شب ها تو را به گوشه ی تنهایی

در یاد آشنای تو می جویم.

 

 

 

 

 

 

 

 

بدون که تو هق هق من

                              جزغم دوری حرفی نیست

بدون دلیل گریه هام

                              جز بی تو بودن چیزی نیست

 

برای من که عاشقم

                              عشق همیشگی تویی

 

اون که کنارش دلخوشم

                             فقط تویی تویی تویی

                                                        

 

                                                                                       ۲۸/۵/۸۶

                         

 

 


 

نوشته شده توسط چوبین در ساعت موضوع | لینک ثابت