می خوام از تو بنویسم. چه سخت بود هنگامی که ...

حتی نمی توانستم تصور کنم که جدایی بزرگی در راه است. هرچند که جدایی بزرگی وکوچکی ندارد. جدایی یعنی فاصله گرفتن ازهم و این برای من یعنی مرگ.

روز سختی بود ،بهتر است بگویم طلوعی سخت. طلوعی که گرفته و غمناک بود. تابستانی سرد و مرده که بی درنگ مرا یاد زمستان انداخت.

ماه ماه تولد من،شروع زندگی من اما تو نگذاشتی حتی جشنی کوچک بر پا کنم و به جای تبریکی کوچک چیزی به من دادی به وسعت نا بودی هر چند که بسیار بزرگ بود و تو فکر می کردی که من اینطور راحتترم اما چه کنم؟ افسوس که تو عادت کردی به جای من هم تصمیم بگیری.

هیچ وقت نتونستی و یا شاید نخواستی بفهمی که چه قدر دوستت دارم و این منو رنج می داد.

بیش از هر چیزی به قسمت اعتقاد دارم و قطعا این قسمت و تقدیر ما بوده.

فردا هم خورشید طلوع می کند و روز جدیدی آغاز می شود، عشقی جدید پدید می آید حتی اگر ما با هم نباشیم .

شاید روزی رسد که ... اما امیدیست واهی و نمی خواهم که خود را دلخوش به این امید کنم. هر چند که تو قابل پیش بینی نیستی و شاید آن روز فرا رسد.

 

                         دارم از تو می نویـسـم که نگی دوسـت ندارم

                         از تو که با یه نگاهت زیرو رو شد روزگارم

                               مـن تموم قـصه هام قصه ی توسـت

                               اگه غمگینه اون از غصه ی توست

 

                                                                                با یک دنیا عشق

تقدیم به بهترینم (...)       

                                                    دوشنبه۸/۵/۸۶           

 

 

 

 

 

 

 

 

"برای تومی نویسم که همه ی وجودم هستی"

 

پنجشنبه ی سختی بود. یک آخر هفته ی کسل کننده. تنها چیزی که تمام خستگی را از تن خسته ام می راند این بود که قرار بود بیایی. باید دیدار آخر را تقسیم کنم بین روزهایی که نیستی، تو باید در تمام روزهای زندگی ام باشی تا باشم.حتی اگر خودت نباشی، یادت مرا همراهی خواهد کرد.

تو آمدی، بعد از دقایقی تاخیر، بعد از انتظار من. این همه برنامه ریزی برای آخرین دیدار،اما صحنه خاصی پدیدار نمی شود نمی تونستم نگاهت کنم،باید خوب می دیدمت اما نمی تونستم، باید خوب به خاطر می سپردمت اما حلقه های اشک مانع از دیدم می شد. لبخند می زدم و تو فکر می کردی که خوشحالم اما نمیدونستی که در دلم چه غوغاییست. وداع با تمام خاطره ها.

تیک تیک ساعت فهماند که دیگه وقت رفتنه اونها هم مثل تو برای رفتن عجله داشتن خداحافظی کردیم و تو رفتی، اما یک دنیا حرف باقی مونده که میخواستم بهت بگم اما نشد و هر روز تو خلوتم با خودم تکرارشون می کنم انگار که هستی.

ازت خاطره های زیادی به یادگار دارم اما حرفی زدی که خیلی آزارم داد بیش از هر چیز دیگه ای. گفتی: (...) نفرینم که نمی کنی، و من از ته دلم تاسف خوردم برای خودم و عشقم. خیلی برام اندوه بار بود که تو هنوزم منو نشناختی. آخه من چطور می تونم نفرینت کنم. مگه کسی زندگی خودش رو نفرین می کنه؟

با تمام عشقم و با تمام وجود از خدا می خوام که همیشه سلامت و موفق باشی، زندگی خوب و سر شار از عشقی داشته باشی و هیچوقت غصه ای توی دلت نباشه. (...م) به خدا می سپارمت.

 

                                                                                   ۱۱/۵/۸۶  

 

          

                         

    پروردگارم

 

به من آرامش ده

                            تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم.

دلیری ده

                            تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم.

بینش ده

                            تا تفاوت این دو را بدانم.

و مرا فهم ده

                            تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند.

 

                                            

       


 

نوشته شده توسط چوبین در ساعت موضوع | لینک ثابت